Home

Advertisement

акенца
- Иду. Ок?
- Жду.

- Бай?
- Бай!

Тик-так.
Так-так.
Дзынь-дзынь.
(Щелчок.)
Пи-пи-пи-пи…
Мгм…
Шшшш…
(Тишина.)
Тик-так.
Ку-ку,
Ку-ку
(12 раз.)
Так-так.
Хм…
Дзынь-дзынь.
Уууу…
(Гудок.)

- Алло?
- Алло!

Щёлк-щёлк.
(Метро.
Прервали.)
Шшшш…
Ооох.
Тик-так.
Хнык-хнык.
Кап-кап.
О-оу!
О-оу!
Аська!
@}->--
Мммм…
:-*
Таю!

- Я спать.
- Я жду.

Тик-так,
Тик-так…

агеньчыкі

  • May. 9th, 2008 at 10:44 PM
акенца


Тут много не возьмешь.
Нет, это не Рио-де-Женейро.


О.Бендер

па матывах "Цена страха"

  • Apr. 16th, 2008 at 6:53 PM
акенца
Люблю я зраніцы праглядаць розныя фільмы.
Сёньня паглядзела амерыканскі "экшн-баевік". Ну ведаеце такі: расія, амерыка, тэрарысты, вайна, карэнныя рускія з амерыканскім акцэнтам, бомба і г.д.
Натхніла на штосьці вельмі клясічнае...

кароткі зьмест )
акенца
Уздымі свае вочкі высока ў неба. Прыглядзіся, там далёка-далёка ў аблоках сядзіць дзяўчына. Бачыш, вунь там, сонейка такое яскравае, а промні такія пякучы? Адчуваеш, як юрліва яны праходзяць праз нашыя целы, як непакояць кропелькі нашае душы? Ты ведаеш, усё вернецца да вады.
Уяві, што мы ў лодцы пасярод каламутнай ракі, а навокал... Ты толькі ўяві – мандарынавыя дрэвы і цэлафанавыя кветкі. Такія рознакаляровыя: жоўтыя, зялёныя, яскрава-памаранчывыя, блакітна-празрыстыя,- розныя, якія толькі я магу ўявіць.
Паглядзі, па ўзбярэжжы скочуць драўляныя коні, а вунь там на ўзгорку з’явіліся папяровыя таксі. А мы ляжым і назіраем за сусьветам. Якія ж яны сьмешныя гэтыя таксоўкі, а рукі такія цёплыя-цёплыя.
Дзяўчына з-за аблокаў назірае за намі і так шчыра ўсьміхаецца, што я ва ўсё веру. А вочы ў яе нібы каледайскоп, яны адлюстроўваюць усё навокал. Зьмяняюць, перастаўляюць, фарбюць сусьвет.
Кветкі фантастычна хутка ўзрастаюць, а вятрыска загадкава шапаціць і гойсае па іх. Я нешта пытаю ў цябе, але ты так марудна адказваеш, а потым мы маўчым. Мы слухаем сусвет.

Касачы.

  • Jan. 29th, 2008 at 1:05 AM
акенца
Таму што сусьвет незвычайны, як гэтая кветка.

тое, што патрэбна стаямніць  )

Графаманства № 9

  • Dec. 24th, 2007 at 6:45 PM
акенца
Не мушу штодзённа
абвыкаць да людзей,
бо жадаю бясконца
дакранацца мацней.

Далей напісала вялізнае тлумачэньне кожнаму слову і думкам. Толькі выдаліла, бо няма сэнсу тлумачыць, бо гэта маё.
акенца
Ты бачыш, як гадзіньнік
Зьмяшчаецца на ноль.
Ты чуеш, як шалёнства
Не адчувае боль пакут.

Ты верыш, што свабода
Заменіць танны сьвет.
Няхай усе крочаць бокам,
Ты шчасьця варты чалавек.