Цікавыя рэчы гэтыя маскі для твару, дзеўчынкі мяне зразумеюць.
Вось зараз я павінна сядзець 25 хвілін у масцы, у якой я сабе больш нагадваю "Маўчанне ягнят". Поўная адсутнасць мімікі. А калі гляджуся ў люстэрка, то атрымоўваю стрэс.
Але ёсьць і пазітыўныя маскі, якія не шчыплюцца і не скоўваюць скуры. У іх я нагадваю сабе Шрэка. І вінаваты не толькі колер, але і тое, як я напрацягу 5 хвілін корчу рожы перад люстэркам. Таму ужыванне масак, справа дужа інтымная і праходзіць толькі за зачыненымі дзвярыма. Можа пачаць прадаваць квіткі на ўласнае тэтральнае шоў, клаунада.

Пайду здымаць з сябе Ганібала Лектара.

Вырашыла тут перад сном пачытаць пра Азэфа. Цікваы быў чувак, а галоўнае - прафесіянал свай справы. Лепшыя габрэі нараджаліся ў Беларусі.
Да напісанага вышэй стаўлюся іранічна.

Сябра сказаў, што каб хадзіць на спатканні, трэба больш пісаць у ЖЖ і выстаўляць шмат фотак. ;)

( тое што патрэбна стаямніць  )

Апошнім годам, заўважаю, што асноўнай прычынай усіх маіх слёз - я. Так-та.Таму, мабыць, яны рэдка і выпадкова. Уласная ненатуральнасьць раздряжняе, але адзінота да яе чамусьці вымушае. Добра, што сапраўдную сябе можна яшчэ пакінуць сябрам. Мабыць, не такая я бяка, калі ёсьць сябры. Усё неяк не так, але як зрабіць так, як трэба, не ведаю. Я пацяралася :)
Добра, што хоць кніга, што выпадкова абрала, дае над сабою падумаць, а часам пасмяяцца, ну і ўвогуле... "Бремя страстей человеческих".

а валейбольчык сёння быў цудненькі. тока сіняк на каленке зусім - не. хіхі, і адкуль ён толькі ўзяўся ў мяне...

Вот читаю Милорда Павича "Страшные любовные истории"... Единственный вопрос, кроме вопроса "в чем смысл каждой истории?", - это "а почему же мне они так нравится?!"
Может быть, потому что пишет легко, хотя несколько брутально. Мама бы точно сказала, что он извращенец и в сталинские времена его бы и бла-бла-бла...
Возможно, нравится, потому что все время кажется, что вот-вот схватишь смысл и каждый раз упускаешь с мыслями "что же за фигня здесь написана?"
Есть, конечно, подозрения, что симпатии к историям вызваны чудным созвучием имени автора - Милорд Павич. Например, Кундеру начала читать только из-за этого, потом только втянулась.
Тепло мне от балканских мотивов, хотя я и не имею отношения к тем столь прекрасным странам...
Павич, истории... недушевно и в то же время замечательно.
Можно менять местами и в любом порядке.

зы: имя автора написала с "ошибкой" специально для себя

Старасьць - гэта, калі пасля чучуць тэкілы, зраніцы галава бум-бум.
Гэта, калі зраніцы думаеш, як правесьці вечар дома з кнігай ці фільмам.

З папА селі ў машынку і проста паехалі... Адкрылі для сябе ТЭЦ-5. Клёвае месца, спадабалася. Так.



( яна )